Hipoterapia

Dorota Gawron (tel. 603 286 776) doska-gawron@wp.pl

Piotr Marzec (tel. 518 664 094), info. pod podanym numerem telefonu, pod adresem e-mail: oraz na stronie: HIPOTERAPIA – Piotr Marzec

Zajęcia hipoterapii prowadzone są w formie zabaw ruchowych, a program terapeutyczny dobierany jest indywidualnie dla każdego pacjenta. Ćwiczenia na koniu ukierunkowujemy na poprawę funkcjonowania w sferze fizycznej i psychopedagogicznej. W trakcie zajęć ćwiczymy prawidłowy zakres ruchu, koordynację wzrokowo-ruchową, równowagę oraz pamięć i koncentrację uwagi. – Tak o swoich zajęciach mówi Piotr Marzec.

Co więcej powinniśmy jednak o hipoterapii wiedzieć?
Hipoterapia jest to ukierunkowane działanie terapeutyczne mające służyć poprawie funkcjonowania człowieka w sferach fizycznej, emocjonalnej, poznawczej i/lub społecznej, podczas którego, specjalnie przygotowany koń, stanowi integralną część procesu terapeutycznego.
Realizowana jest przez wykwalifikowanego hipoterapeutę zgodnie z zaleceniami lekarza kierującego na hipoterapię i we współpracy z innymi specjalistami prowadzącymi danego pacjenta.

ODDZIAŁYWANIE HIPOTERAPII

  1. Strefa fizyczna – podnoszenie ogólnej sprawności, normalizacja napięcia mięśniowego; torowanie prawidłowego wzorca chodu; poprawa koordynacyjnych zdolności motorycznych, głównie równowagi i poczucia rytmu; poprawa orientacji w przestrzeni i schemacie własnego ciała; stymulacja i normalizacja czucia głębokiego i powierzchniowego.
  2. Strefa emocjonalno-motywacyjna – wzrost motywacji i akceptacji procesu terapeutycznego; zwiększenie poczucia własnej wartości; zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych.
  3. Strefa poznawcza – stymulacja odbioru wrażeń zmysłowych; poprawa percepcji wzrokowej i słuchowej; stymulacja uwagi, pamięci, myślenia, mowy; nabywanie i rozwijanie nowych umiejętności.
  4. Strefa społeczna – aktywizacja psychospołeczna, rozwijanie pozytywnych relacji społecznych.

WSKAZANIA
Hipoterapia może przynosić korzyści we wszystkich obszarach funkcjonowania człowieka: fizycznym, motywacyjnym, emocjonalnym, poznawczym oraz społecznym. Każda osoba niepełnosprawna, cierpiąca na jakąkolwiek chorobę czy zaburzenie może wynieść specyficzne dla siebie korzyści z zajęć hipoterapeutycznych.
Hipoterapii poddawane są najczęściej osoby z następującymi schorzeniami i zaburzeniami rozwoju:
Dzieci
Zespoły neurologiczne
1. Mózgowe porażenie dziecięce, konieczna samodzielna kontrola głowy i czynna pozycja siedząca pacjenta.
2. Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
3. Minimalne uszkodzenia mózgu.
4. Choroby mięśni (przy sile mięśni ocenianej w skali Lovetta na min. 3 punkty), konieczna indywidualizacja intensywności i czasu zajęć.
5. Dzieci niedowidzące i niewidome.
6. Choroby i zaburzenia psychiczne.
Zespoły ortopedyczne
1. Wady postawy.
2. Skoliozy do 20° wg Coba z wyjątkiem progresujących skolioz idiopatycznych.
3. Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.
Inne
1. Zespoły genetyczne, np. Zespół Down’a (z obowiązkowym zdjęciem rtg – bocznym i czynnościowym – odcinka szyjnego kręgosłupa).
2. Przepukliny oponowo-rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.
3. Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.
4. Opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.
Dorośli
1. Stwardnienie rozsiane.
2. Stany po udarze.
3. Stany po urazach czaszkowo – mózgowych.
4. Inne choroby narządu ruchu na tle neurologicznym i ortopedycznym.
5. Choroby i zaburzenia psychiczne.
6. Uzależnienia.
7. Patologie społeczne.

PRZECIWWSKAZANIA
Przeciwwskazania bezwzględne:

  • Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
  • Nie wygojone rany.
  • Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.
  • Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.
  • Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.
  • Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.
  • Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Down’a.
  • Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.
  • Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.
  • Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów w skali Lowetta.
  • Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.
  • Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.
  • Podwyższona temperatura.
  • Ostre choroby infekcyjne.

Przeciwwskazania względne:

  • Padaczka.
  • Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.
  • Zaburzenia mineralizacji kości.
  • Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.
  • Dyskopatia.
  • Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.
  • Schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja.
  • Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.

FORMY HIPOTERAPII
Fizjoterapia na koniu – gimnastyka lecznicza na koniu poruszającym się stępem, mająca na celu usprawnienie ruchowe; prowadzona przez fizjoterapeutę lub pod jego kierunkiem.
Psychopedagogiczna jazda konna i woltyżerka – zespół działań jeździeckich, pedagogicznych i psychologicznych podejmowanych w celu usprawnienia intelektualnego, poznawczego, emocjonalnego i fizycznego; prowadzona przez psychologa, pedagoga, terapeutę zajęciowego lub pod ich kierunkiem.

Terapia kontaktem z koniem – celem terapii jest nawiązanie kontaktu pacjenta ze zwierzęciem, z otaczającym środowiskiem, wreszcie z innymi ludźmi, jej istotą jest kontakt pacjenta z koniem, stworzenie sytuacji terapeutycznej, a nie samo dosiadanie konia; prowadzona przez psychologa, pedagoga, lekarza psychiatrę lub pod ich kierunkiem.
Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla osób niepełnosprawnych (rekreacyjną i sportową), która nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i może mieć aspekt terapeutyczny.